Blogger Template by Blogcrowds.

Poetizando no club

O noso club de lectura poética quixo emular a Ledicia Costas e tamén escribiu os seus poemiñas:

Chega a primavera
o sol comeza a brilar
as flores medran
o sol empeza a petar.
                        Tomás Viana
 




Raiolas de sol
nunha mañá despexada
as árbores florecen
as flores alegran o día
a calor acaba de chegar.

O inverno afástase
o sol comeza a brilar
as froitas maduran
o campo comeza a verdexar.
                        Marcos Doval

 



Lonxe, corre, ve, escoita
un extraño silencio
que ás veces se rompe
cun ruido horrible.
piñeiros que fan de amplificador
ruido, ruido e mais ruido.
Estremece, salta e fuxe.
                        Elena Iglesias Medela

 



Non quero estar na néboa
coas árbores máis tortas
que nun bosque de cor gris
ze alimenten das nosas bágoas.
Nin os paxaros
que ao non ver petan contra as árbores
cal vuvela fura o seu niño
para criar ós seus pitiños.
                        Sergio Quinteiro

 



Do mais fondo da cidade
brota a escuridade.
O paso do tempo
deixa os recordos atrás.
                        Silvia Bruguera

Chega, baixo do coche
a brisa mariña acaricia o
meu cabelo.
Escóitanse as ondas do mar
que chocan co
acantilado.
                        Silvia Bruguera

 



Chove fortemente
a auga baixa pola ventá
e ela, tristemente
chorando está.
                        José Castro

200 km por hora
achégase a morte
ven pisando forte,
chegou agora.
                        José Castro

 


A vida é como
unha longa ponte
pola cal pasas
a toda velocidade.
                        Christian Oro

A choiva cae
polas follas de cada árbore
as flores están húmidas
e o chan mollado.
                        Tania Areán

 



10 de xuño, e en min flúen recordos dun glorioso pasado,
un pasado sen mancha nin pecado;
onde reinabamos con puño de ferro,
agora somos nós os que precisamos do voso berro
para poder recuperar o noso trono e o poder,
por iso non quero que deixes de crer;
para iso grita ¡España, España, España!
                        Francisco Javier Rivas Santomé.


 


A rúa é o meu fogar,
mais cando chove
por min chove.
A soidade é a miña amiga,
mais ela nunca soa me deixa.
A sorte non vén cara min,
mais ela, vagando por aí anda.
Os mus días tinguidos de negro,
mais moitos anos así levan.
                        Noelia Blanco

 



Onte xa non é hoxe,
o sol non é a lúa
e o día non é a noite.
                        Alberto Blanco


 



Sensación de paz
nunha paisaxe escura
soidade
e paso do tempo
que non se reflexa
nas árbores.
Esta paisaxe
que te envolve
co seu manto de néboa.
E os corpos esveltos
que se erguen cara o ceo.

                        María Mato

0 Comments:

Post a Comment



Publicación máis recente Publicación máis antiga Inicio